Hanna Verboom geeft vermoorde Keniaanse studenten gezicht

Terreurgroep Al Shabaab richt op 2 april 2015 op een Keniaanse universiteit een bloedbad aan. Actrice Hanna Verboom groeide op in Kenia en wil een gezicht geven aan de 148 voornamelijk christelijke studenten.
Scroll-verder

ctrice Hanna Verboom groeide als kind van ontwikkelingswerkers op in Kenia. Via Twitter reageert ze verontwaardigd op de dood van 148 voornamelijk christelijk slachtoffers en het feit dat er veel te weinig aandacht voor komt in de pers. Voor Dit is de Dag is dit de aanleiding om met Hanna naar Kenia te gaan en een gezicht te geven aan de slachtoffers van Garissa.

Dit internetverhaal vormt de opmaat naar de reportage waarin Hanna samen met verslaggever Hans naar de universiteitscampus in Garissa gaat, waar ze de sporen van de aanslag overal aanwezig zijn. In Garissa maakt Hanna een dienst mee in een strengbewaakte kerk die wordt bedreigd door terreurgroep Al Shabaab.

Hans

Dit is de Dag verslaggever Hans van der Steeg reisde met Hanna van der Boom naar het Keniaanse Garissa om daar een gezicht te geven aan de onschuldige slachtoffers van de slachtpartij. In dit verhaal geeft hij zijn perspectief op deze reis.

Verboom maakt zich boos om het feit dat er zo weinig aandacht in de media is voor de 148 omgekomen mensen op de universiteit van Garissa in Kenia. Op 2 april valt de Somalische terreurgroep Al Shabaab de universiteit aan en doodt christelijke studenten. Moslims mogen gaan.

NOSkenia

De tweet van Hanna valt me op, mede ook door mijn eigen verbazing dat 148 gedode studenten door moslimterreur weliswaar tot de opening van het journaal leidt, maar niet tot Charlie-Hebdo-achtige taferelen op de pleinen in Nederland.

Ik bel Hanna op, ook omdat ik weet dat zij opgegroeid is in Kenia en daar de eerste 10 jaar van haar leven woonde. Ik vraag of ze met me mee wil om een gezicht te geven aan de 148 onschuldige slachtoffers van Garissa.

Twee dagen later zitten we in het vliegtuig, zonder dat we concreet weten wat we precies gaan doen en wie we zullen ontmoeten, maar allebei zijn we ervan overtuigd dat het verhaal van de studenten van Garissa meer aandacht verdient dan een paar minuten in het journaal. In het vliegtuig hebben we het over de tijd dat Hanna in Kenia woonde. Ik zie foto’s van Hanna die een slang vasthoudt (“dat was ons huisdier”) en ze vertelt over haar avontuurlijke jeugd in het land. “Van terreur van Al-Shabaab was toen nog niets te merken”, zegt ze op mijn vraag of het niet gevaarlijk was.

We landen s avonds  laat in de hoofdstad Nairobi. Na een paar uur slaap moeten we weer vertrekken. Met de auto gaan we richting de universiteitsstad Garissa. Onze producer heeft ‘s ochtends vroeg al Ephantus Mwanghi opgehaald. De 24-jarige student accountmanagement overleefde de aanslag op de universiteit. Met lood in zijn schoenen gaat hij met ons mee. Maar hij wil de plek zien waar hij moest rennen voor zijn leven. Hoe dichterbij we bij Garissa komen, hoe meer de omgeving verandert. Waar het leven in en om Nairobi z’n gang gaat, voel je de dreiging van aanslagen als je richting Garissa rijdt, een stad zo’n 200 kilometer van de grens met Somalie. In dat land huist Al-Shabaab. Ook Ephantus wordt meer en meer gespannen naarmate we dichterbij komen.

Als de bewaker aan de poort van de universiteit ons eenmaal toelaat, begint Ephantus zijn verhaal te vertellen aan Hanna. Hij neemt haar mee naar het moment dat Al-Shabaab op 2 april het campusterrein aanvalt. Het is dan rond 4.30 uur in de ochtend. Ephantus schrikt wakker van knallen. Al snel heeft hij in de gaten dat het om een aanval gaat. Hij rent zijn slaapkamer uit, weg naar buiten. Terwijl hij beschoten wordt door de terroristen weet hij over een hek te klimmen, weg van het universiteitsterrein.

Een hulpverlener vertelt over de situatie die ze aantrof na de aanslag. Klik op het video-icoon om haar verhaal te horen.

Een paar kamers verderop slaapt op dat moment Margret. Ook zij hoort de knallen en verstopt zich onder haar bed. Wat ze dan nog niet weet is dat ze daar uiteindelijk 12 uur zal liggen, samen met 4 andere medestudenten. Door de uren heen horen ze de terroristen aan de andere kant van de deur tekeer gaan. Margret hoort hoe de terroristen studenten vermoorden, waaronder vriendinnen van haar. Wonder boven wonder doorzoeken de terroristen niet de kamer van Margret. Na 12 uur, als de terroristen zijn gedood durft ze de deur van haar kamer open te doen. Wat ze dan ziet gaat alle voorstelling te boven; overal liggen lijken.

De verhalen van Ephantus en Margret klinken Hanna en mij onvoorstelbaar in de oren. Wat moeten deze studenten doodsangsten hebben uitgestaan. Hoe kunnen ze dit verwerken? Een dag later zijn we met Ephantus en Margret op de begrafenis van Beatrice, 20 jaar. Zij verstopte zich tijdens de aanslag in een kledingkast in haar kamer, maar net als de terroristen in haar kamer zijn, valt per ongeluk de kastdeur open. Beatrice is kansloos. Een even onvoorstelbaar verhaal.

Wat Hanna en mij het meeste opvalt deze dagen is de veerkracht van de Kenianen. Je zou je dochter maar verliezen omdat een kastdeur toevallig op het verkeerde moment opengaat. Tijdens de begrafenis hoor ik de vader van Beatrice zeggen: “Vandaag vieren we de korte tijd dat je bij ons was”. “Zou ik die woorden kunnen uitspreken als ik mijn kind zou verliezen bij een terreuraanval”, vraag ik me af.

#148notjustanumber

Dat is de hashtag waar die op de sociale media rondgaat de dagen na de aanslag. Het is niet alleen een nummer, het gaat om het dramatische verhaal erachter.

Deze mensen kiezen niet voor angst, maar voor leven. En dat is precies de hoop die Kenia heeft

Met Ephantus gaan we naar de kerk in Garissa. Een kerk die zwaar bedreigd wordt door Al-Shabaab en waar 5 studenten lid waren die zijn vermoord. Hanna verwacht dat ze in een kerkdienst terecht komt waar wordt gerouwd. Maar niets is minder waar. We belanden in een dienst waar de mensen een lach op hun gezicht hebben en waar God groot wordt gemaakt. En Ephantus? Zijn gezicht verandert van strak en gespannen in ontspannen en glimlachend. Hanna en ik zijn verbaasd en ook verrast. “Deze mensen kiezen niet voor angst, maar voor leven. En dat is precies de hoop die Kenia heeft”, zegt Hanna glimlachend over het land dat ze voor altijd in haar hart heeft gesloten.

Bekijk de reportage

Uitgezonden op zaterdag 10 mei 2015, 21.15, NPO 2

Deel dit verhaal op je sociale media